Rondwandeling in Menen

De oude Hollandse kazerne aan het Leopoldsplein werd pas na de Belgische onafhankelijk in 1930 voltooid.
Tot in de jaren '30 van de vorige eeuw verbleven de 3e jagers te paard er. Nu doet ze dienst als brandweerdepot.

De molen "De Goede Hoop" is de laatste van de 13 molens die Menen ooit rijk was. Deze bakstenen stellingmolen op een kleine wal dateert uit 1798 (jaartal op een klauwijzer). In de korenmolen was op de benedenverdieping aanvankelijk ook een olieslagerij ingericht. Nadat de molen lange tijd in het bezit was geweest van de familie Vandenberghe, werd hij in 1856 opgekocht door Louis Van Hollebeke. Zijn zoon liet in 1890 een stoommachine plaatsen, die om onbekende redenen in 1894 werd verwijderd. De laatste beroepsmolenaar Raphaël Schouteten (Menen, 1919-2010) legde de molen in 1946 stil en het verval trad langzaam in. De stad Menen kocht in 1981 de bouwvallige molen en liet uit veiligheidsoverwegingen de wieken, de stelling en de kap wegnemen. De bakstenen kuip werd met een voorlopige kap afgedekt.

Hier vindt je een van de mooiste en best bewaarde stukken van de oude Hollandse vesting terug. Helemaal gerenoveerd in de jaren negentig.

Het 'Brouwerspark' ligt aan de binnenzijde van de vesting. Deze groene long loopt van het Park ter Walle tot aan de Bruggestraat. De naam van het Brouwerspark verwijst naar de oude brouwerij die hier was gevestigd. Het werd geopende in 1994.

Lekker eten aan democratische prijzen!
www.friethuis.be

Op 21 oktober 1690 komen vier Zusters Benediktinessen uit Poperinge aan te Menen om er een klooster te stichten. De zusters mogen evenwel niet ten laste vallen van de stad en moeten zich verdienstelijk maken door het geven van onderwijs. Vanaf 1712 komt er de opdracht bij zorg te dragen voor geesteszieke vrouwen.
In 1923 neemt het klooster het juridisch statuut aan van een v.z.w. Een K.B. van 15 juni 1925 geeft het klooster de toelating voor het openen van een “quartier libre”. Het aantal patiënten stijgt tot ongeveer 200.
In 1964 verschijnt de ziekenhuiswet, waardoor de “open afdeling” als ziekenhuisdienst wordt erkend. Het klooster begint te lijden onder het dalende aantal roepingen en doet een beroep op lekenpersoneel.



In 1975 wordt de v.z.w. “Psychiatrisch Centrum O.L.Vrouw van Vrede” gesticht die de uitbating van de kliniek op zich neemt. Van een echt “slotklooster” is geen sprake meer, leken komen en gaan op een aantal “reguliere plaatsen” waar vroeger het strengste stilzwijgen heerste.
In 1986 volgt de officiële opening van de nieuwe gebouwen, wat tevens een totaal vernieuwde en moderne werking met zich meebrengt. Door een tiental personeelsleden wordt begin 1981 voor de uitbouw van het beschut wonen de v.z.w. “Eigen Woonst” opgericht. Het probleem van tewerkstelling van patiënten blijft groeien en in 1983 wordt de v.z.w. “BW ’t Veer” opgericht, een beschutte werkplaats voor psychisch minder-validen.
Begin 1987 wordt het activiteitencentrum “’t Vermaak” gestart met het doel de nazorg van ontslagen patiënten te verruimen.

Begin 1990 wordt, naar aanleiding van de overname van rusthuis Ter Walle in Menen, de naam van de v.z.w. gewijzigd in “Christelijke Integrale Gezondheids- en Bejaardenzorg”.
In 1998 worden plannen gemaakt om, samen met de klinieken H. Familie Kortrijk en St Jozef Pittem een Psychiatrisch VerzorgingsTehuis te bouwen in Rumbeke voor 60 bewoners.
1999 betekent de start van de Psychiatrische Zorg in het Thuismilieu en in 2002 wordt een nieuw gebouw in gebruik genomen voor de opnameafdeling van 30 patiënten.

Op het Vander Merschplein klopt het volkse hart van de Menenaar. Het onlangs heraangelegde plein met woonhuizen, daterend van het begin der 20ste eeuw, straalt een zekere rust en sereniteit uit. Centraal bevindt zich een grasperk met zitbanken, omgeven door kastanjebomen. Twee monumenten doen aan het militair stadsverleden herinneren: het standbeeld van generaal Vander Mersch en het oorlogsmonument van Yvonne Serruys.

Het Menense stadhuis dateert uit 1782 en werd in classicistische stijl gebouwd. Het gebouw kwam ongehavend uit de beide wereldoorlogen en is een verrassende combinatie van oud (het exterieur) en nieuw (het interieur). De historische voorgevel oogt statig. Binnenin word je verrast door een expressieve nieuwbouw. Deze renovatie/verbouwing werd in 2007 voltooid en behaalde verschillende nominaties en prijzen. De stadsdiensten bevinden zich in het stadhuis. Het belfort van Menen is 33 meter hoog en herbergt een mooie beiaard. In de zomer worden geregeld beiaardconcerten gegeven. Sinds 1999 wordt het belfort door de UNESCO beschermd.

In opdracht van de Zonnekoning Lodewijk XIV maakte Vauban van Menen een versterkte stad. (1679-1689) De vestingen hadden een omtrek van drie kilometer. Er waren elf bolwerken (bastions) en vier stadspoorten. Deels door herhaaldelijke belegering van de stad en deels door bouwkundige ingrepen, bleven van de oorspronkelijke vestingen enkel de fundamenten bewaard. De huidige “Hollandse” vestingen (1817-1830) werden bovenop de fundamenten van de Vaubanversterking gebouwd. Menen lag toen aan de zuidgrens van het Koninkrijk der Nederlanden en diende tegen Frankrijk te worden beschermd. Je kunt bovenop de Nederlandse vestingmuren wandelen en fietsen. Elf bomvrije, ondergrondse ruimten (kazematten) zijn voor het publiek opengesteld. Ideaal voor gezinnen met kinderen! Vraag inlichtingen in het gemeentehuis ivm met bezoekuren.

Deze wandelweg loopt boven op de vestingmuur van de Hollandse versterkingen.

Aan de Oude Leielaan vind je de ingang van het 'Bois de Boulogne', het oudste stadspark van Menen.

Dit is de hoofdkerk van Menen. In de volksmond zegt men ook wel “de grote kerk”. Het huidige gebouw met de neoclassicistische, monumentale ingang dateert uit het begin van de 19de eeuw. De onderbouw van de toren stamt nog uit het midden van de 15de eeuw. Er zijn drie beuken en drie koren. De kerk is vernoemd naar Vedastus, de bisschop van Atrecht (Arras), die een beer in zijn stad versloeg.

Het stadsmuseum, de toeristische dienst en het museumcafé zijn ondergebracht in ’t Schippershof, een gerestaureerd pand uit het einde van de 17de eeuw. De collectie van het museum omvat twee grote luiken: ‘Menen bezet’ en een rijke beeldenverzameling. In de zaal ‘Menen bezet’ maak je door middel van verhalen, oude postkaarten en stadsplannen op een interactieve manier kennis met de militaire geschiedenis van de grensstad en het ontstaan van de vestingen. De Leie, al eeuwenlang de economische slagader van Menen, wordt ook in de kijker geplaatst. Romantische beelden van Yvonne Serruys (1873-1953), abstracte beelden van Georges Dobbels (1910-1988) en hedendaagse sculpturen van Johan Tahon (Menen, 1965) zijn toppers. Daarnaast toont het museum enkele schilderijen van Alfred Wallecan (1894-1960). Tijdelijke tentoonstellingen worden in de galerie georganiseerd.

De “Oude sluizen” bevinden zich aan de Leiearm die na de Eerste Wereldoorlog werd gecreëerd. De sluizen deden tot 1990 dienst. Door de rechttrekking van de Leie in 1980 ontstond een kunstmatig eiland, thans ingericht als een aangenaam park. Hier vind je ook de internationale plezierhaven Menen-Halluin (FR). Via de loopbrug op de Oude Sluizen kan je te voet of per fiets naar het grensoverschrijdend eiland gaan.

Bij mooi weer kunt u hier genieten van een hapje en een drankje in ' La Capiteinerie'